تحولات و پیشرفتهای چند دهه اخیر در توسعه علوم موجب رشد سریع جمعیت جهان شده است و پیامدهای ناخوشایندی نیز برای محیط زیست داشته است. فعالیتهای مربوط به ساخت و ساز چهل درصد از منابع و انرژی جوامع را مصرف میکند و به همین نسبت نیز در آلودگیهای زیست محیطی سهیم است. با توجه به اهداف معماری پایدار، با شناخت آثار مخرب این صنعت، میتوان در هدایت پیشرفتهای این عرصه و انطباق آنها با ظرفیتهای طبیعی تلاش کرد.
در این میان نقش معماران انکارناپذیر است. در این راستا دانشگاههای معتبر دنیا با توجه به ماهیت فعالیتهای خود وارد عمل شده و دورههای تحصیلات تکمیلی این تخصص را راه انداخته اند. مجموع این دستاوردها را میتوان در قالب نظامهای ارزیابی پایداری در عرصه آموزش و پژوهش و ساخت و ساز به کار بست.